...και το μουνί ξυρίζεται...

Εδώ ο κόσμος καίγεται και το μουνί ξυρίζεται. Η κατάσταση που επικρατεί στη Γάζα είναι δεύτερο θέμα στα δελτία ειδήσεων, μιας και πουλάει πιό πολύ να βλέπουμε κακομοίρηδες ρεπόρτερ να την έχουν στημένη έξω από το σπίτι του εφοπλιστή Παναγόπουλου, μην τυχόν και κατουρήσει η γυναίκα του.

Προσωπικά δεν με απασχολεί καθόλου τί θα γίνει με τον εφοπλιστή. Χέστηκα. Εδώ ο κόσμος καίγεται και το μουνί της Όλγας Τρέμη ξυρίζεται. Τους έχει φάει όλους η αγωνία για τον κακόμοιρο εφοπλιστή που τον έχουν όμηρο κάποιοι άγνωστοι. Εδώ ο κόσμος καίγεται και τα αρχίδια του Νίκου Χατζηνικολάου ξυρίζονται.

Για τα παιδιά που σφάζονται στη Γάζα, κουβέντα. Αλλά βέβαια, αυτά δεν είναι παιδιά εφοπλιστών, ούτε παιδιά των 700 ευρώ του Κούλογλου. Και δεν είναι όλα αυτά, γιατί είναι πραγματικά παιδιά. 8...9...10 χρονών παιδιά, γυναίκες, άμαχοι.

Και εμείς από κοντά μη χάσουμε τους πατρόνους μας. Να αφήσουμε τα όπλα να πάνε στο Ισραήλ από το λιμάνι του Αστακού. Να συμμετάσχουμε και μεις. Να βοηθήσουμε. Όπως βοηθήσαμε και στη Γιουγκοσλαβία. Αλλά αυτά τα έχουμε ξεχάσει.

Να βοηθήσουμε και μείς στη γεννοκτονία που επικροτεί ο δημοκρατικός Ομπάμα. Που όλοι πανηγυρίζουν, και τον υποστηρίζουν γιατί λέει είναι μαύρος. Τα χειρότερα, τα έχουν κάνει αυτοί που έχουν πάθει τα χειρότερα. Όπως οι Ισραηλίτες. Έπαθαν τα χειρότερα από τον Χίτλερ και τώρα είναι αυτοί που κάνουν τα χειρότερα σε άλλους λαούς.

Είναι λοιπόν και ο Ομπάμα ένας ακόμη δημοκράτης ηγέτης - μαύρος, μην ξεχνιόμαστε - που θα δώσει τις δικές τους απαντήσεις στην Ιστορία. Θα σκοτώσει κι αυτός τα γυναικόπαιδα που του αντιστοιχούν. Θα σκοτώσει και αυτός ολόκληρους λαούς, επειδή έτσι επιτάσει η Ιστορία του έθνους που ηγείται.

Όλα αυτά στην Ελλάδα βέβαια θα τα δούμε όταν ζωστεί κανείς με εκρηκτικά και σκάσει για εκδίκηση μέσα σε κανένα μετρό ή τρένο. Τότε μόνο θα τα δούμε αλλά δε θα στεναχωρηθούμε.

Δεν έχει νόημα άλλωστε να στεναχωρηθεί κανείς. Αφού κανείς δε στεναχωριέται για αυτά που γίνονται στην Παλαιστίνη, γι αυτά που έγιναν στη Βυρητό, γι αυτά που έγιναν στο Ιρακ, γι αυτά που έγιναν στο Αφγανιστάν, γι αυτά που έγιναν στη Γιουγκοσλαβία.

Δε θα στεναχωρηθώ γιατί θα είναι η φυσική εξέλιξη αυτού που άλλοι έχουν δημιουργήσει. Οι επιθέσεις στα μετρό της Μαδρίτης και του Λονδίνου δεν είναι και πολύ μακριά. Και δεν είναι καθόλου απίθανο να γίνουν αυτα και στο δικό μας. Βοηθάμε και μείς στις γεννοκτονίες. Μην τα ξεχνάμε. Δεν θα στεναχωρηθούμε.

Βέβαια δεν έχει σημασία τί πιστεύουμε εμείς, ή εγώ, ή ο καθένας. Αυτή είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων και πρέπει να τα ξέρουμε. Αυτός είναι ο κόσμος που μας έφτιαξε η αντιπροσωπευτική μας δημοκρατία (σε όλα τα κράτη του κόσμου). Αυτός είναι ο κόσμος που ζούμε και καλό θα είναι να το βλέπουμε.

Όλοι αυτοί που μας ενημερώνουν χέστηκαν για τα γυναικόπαιδα και τους αμάχους της Παλαιστίνης. Μέχρι να είναι τα δικά τους παιδιά. Έτσι μάθαμε. Έτσι μας μάθανε. Μη μιλάς. Μην αναπνέεις. Μην ασχολείσαι. Κοίτα την πάρτη σου. "Μην" το ένα, "μη" το άλλο.

Έτσι έχουμε μεγαλώσει και για αυτόν τον λόγο δε θα στεναχωρηθούμε καθόλου. Γιατί μας έχουν κάνει κτήνη. Και τα κτήνη δεν στεναχωριούνται. Έχουμε εθιστεί στο αίμα, στις σφαίρες, στη βία, στα σωριασμένα πτώματα στους δρόμους άλλων κρατών. Μπορεί να μην τα έχουμε ζήσει, τα βλέπουμε όμως συχνά. Αυτός είναι χειρότερος εθισμός.

Πόλεμο δεν εγνώρισα, μα ούτε και ελευθερία.

Και δεν θα στεναχωρηθώ καθόλου. Κατά τα άλλα δαγκώνω και γώ τα νύχια μου για τον εφοπλιστή που ζεί ώρες αγωνίας.