Όταν μεγαλώσω θα γίνω Πρετεντέρης

Κατά την προεκλογική περίοδο, πολλοί υποψήφιοι πρωθυπουργοί, αν όχι οι περισσότεροι τάζονται σε κάποιες πολύ συγκεκριμένες μερίδες των Ελλήνων. Αντί να πάνε να ταχτούν στην Παναγιά την Πολυσπορίτισσα, μοιράζουν "θα" σε συμβασιούχους, αγρότες, ανέργους, αναποφάσιστους, μαθητές, φοιτητές κλπ, κλπ.

Μετά το πέρας μιας τουλάχιστον τετραετίας, οι εκάστοτε πρωθυπουργοί, και αφού έχει περάσει η περίοδος χάριτος, αρχίζουν τον θερισμό. Κινητοποιήσεις μαθητών και φοιτητών, μπλόκα αγροτών που "που κόβουν την Ελλάδα στα δυο", και άλλα τέτοια. Η αλήθεια είναι πως οι αγρότες και οι μαθητές, είναι κάθε τετραετία και οι περισσότερο δραστήριοι.

Η τηλεόραση το χαβά της. Να κυλάνε όλα ομαλά στην Ελλαδίτσα μας, να δείχνουμε εμείς τα σίριαλ και στα δελτία να λέμε πέντε μαλακίες να περνάει η ώρα ρε αδερφε. Να βγαίνει το μεροκάματο. Με το που γίνει κάτι, αμέσως επιστρατεύονται όλοι με φάτσες αγανακτησμένων πολιτών. Εκφράζουν λέει, το κοινό αίσθημα.

Προσωπικά πιστεύω ότι ο μόνος που μπορεί να εκφράσει το κοινό αίσθημα του μέσου Έλληνα είναι ο Γιάννης Πρετεντέρης. Θα αποδείξω και γιατί. Είναι ο κλασσικός Έλληνας διότι: σε συζητήσεις δεν αφήνει άλλους να μιλήσουν, λέει πάντα την άποψή του και λέει πως είναι η μόνη σωστή. Επίσης, λόγω του ότι είναι ψώνιο και ψωροφαντασμένος (όπως ο κάθε Έλληνας) σνομπάρει τους υπόλοιπους, ακόμα και αυτούς που είναι με το μέρος του. Το τελευταίο είναι ότι πιστεύει πως είναι σπουδαίος, επειδή ήταν σπουδαίος και ο μπαμπάς του. Επειδή ο μπαμπάς έκανε καριέρα σεναριογράφου, πρέπει ο γιός να κάνει καριέρα δημοσιογράφου.

Αυτό λοιπόν το λαϊκό αίσθημα είναι που βλέπουμε κάθε βράδυ στα δελτία ειδήσεων. Βέβαια υπάρχουν και πιό cult και underground τύποι, όπως ο Τράγκας, ή ο Λιαρέλης. Δεν τους συγκρίνουμε όμως με τον τιτανομέγιστο Γιάννη Πρετεντέρη. Είναι το είδωλό μας. Όταν μεγαλώσουμε θα γίνουμε σίγουρα Πρετεντέρηδες.