Ο δρόμος της επιστροφής

Είναι κομματάκι δύσκολο να επιστρέψω στην Αθήνα από τα πάτρια εδάφη όπου βρίσκομαι. Επειδή όμως είμαι και οργανωμένος και πολυμήχανος, σαν άλλος Οδυσσέας, έχω πάρει τα μέτρα μου και στο τέλος νομίζω πως θα τα καταφέρω. Έχω ήδη προμυθευτεί ένα μαύρο πανί και θα το τοποθετήσω πάνω στο παροπλισμένο τρακτέρ του πατέρα μου.

Έτσι θα καταφέρω να περάσω μέσα από τα μπλόκα των αγροτών στη δυτική Ελλάδα αλλά και στον Ισθμό της Κορίνθου για να καταφέρω να φτάσω κάποια στιγμή στην Αθήνα. Δεν είναι βέβαια και τόσο δύσκολο να το κάνει αυτό. Αν ξεπεράσει βέβαια δυο πολύ βασικά προβληματάκια.

Το πρώτο είναι πως το τρακτέρ δεν πάει πάνω από 70 χιλιόμετρα την ώρα και έτσι το ταξίδι θα είναι κομματάκι κουραστικό. Το άλλο είναι πιο βασικό πρόβλημα και είναι το γεγονός ότι δεν ξέρω να οδηγώ τρακτέρ. Αλλά νομίζω πως άμα πάρεις φόρα δε σε σταματάει τίποτα. Δεν θα είναι δα και τόσο δύσκολο. Το σημαντικό είναι να μη σε πάρουν χαμπάρι οι αγρότες και δε σε αφήσουν να περάσεις.

Αλλά και αυτό το έχω φροντίσει. Το απαραίτητο αξεσουάρ είναι τα τσιγάρα, ένα ξεθωριασμένο μπουφάν και λίγο μούσι. Τότε μοιάζεις αμέσως με αγρότη. Είναι η μόνη λύση λοιπόν για να περάσει κάποιος από τα μπλόκα των αγροτών και να πάει στη δουλειά του. Όσο γι αυτούς που δεν έχουν εύκαιρο ένα τρακτέρ κοντά στο σπίτι τους, τί να τους πώ; Ας πρόσεχαν και ας γίνοταν αγρότες.

Τελικά μόνο οι αγρότες κινούνται με ευκολία σ' αυτή τη χώρα.