Μα πού να πάω κυρά μου;

Στα αστικά λεωφορεία είναι γνωστό το τι στριμωξίσι πέφτει. Δεν είμαστε τώρα για περιγραφές. Τα ξέρουμε λίγο πολύ όλοι. Το παράδοξο στην ιστορία είναι πως το στριμωξίδι το τρως την ώρα που βιάζεσαι να πας στη δουλειά σου, ή στη σχολή σου. Όταν πας βολτούλα και τίποτα δε σε βιάζει, τα λεωφορεία είναι πάντα άδεια. Αυτό συμβαίνει γιατί λίγο πολύ, όλοι τις ίδιες ώρες βιαζόμαστε. Τις ώρες αιχμής.

Είσαι λοιπόν μέσα στο λεωφορείο (όρθιος βέβαια, πού να βρείς να κάτσεις...) και φτάνεις σε στάση που γίνεται της πουτάνας - συνήθως σε στάσεις που υπάρχει σύνδεση με το μετρό. Εκεί λοιπόν και ενώ είσαι κολλημένος με την πλάτη στο τζάμι από το στριμωξίδι, μπαίνουν μέσα διάφοροι που άλλοι πάνε στις δουλειές τους, άλλοι στις σχολές τους και άλλοι όπου τους φωτίσει ο θεός.

Γι αυτούς τους τελευταίους θέλω να μιλήσω. Μπαίνουν λοιπόν διάφορες γριές, και εκεί που είσαι αμέριμνος και ακούς τα mp3 σου σού φωνάζουν με τσιριχτή φωνή: "Μα, πηγένετε λίγο πιό μέσα..."

Τί να πείς εσύ μετά; Πού να πάω κυρά μου; Να βγώ από το τζάμι για να μπείς εσύ μέσα;

Έχω να προτείνω λοιπόν κάποια μέτρα στον ΟΑΣΑ - γιατί ξέρω ότι μας διαβάζουν από τα γραφεία του ΟΑΣΑ. Να αυξηθεί το εισητήριο για τους υπερήλικες και από 1 ευρώ να πάει στα τρία. Έτσι οι γέροι και κυρίως οι γριές δε θα χρησιμοποιούν τα λεωφορεία και τα τρόλλεϋ. Σε περίπτωση δε που τα χρησιμοποιούν θα τους τα παίρνει χοντρά ο ΟΑΣΑ και δεν θα ξαναμπούν.

Που πας κυρά μου; Όχι πές μου που πας πρωί πρωί. Τώρα σου ήρθε να πας στο νεκροταφείο Ζωγράφου για να τον κλάψεις; Όταν έπρεπε δεν τον υπολόγιζες. Τώρα που τον έβαλες από κάτω τον κλαίς. (το παράδειγμα για τις ένδοξες εποχές που ανηφορίζαμε στη Φιλοσοφική)