Πίσω κουλτουριάρηδες!!!

Έτυχε σήμερα το πρωί να βρεθώ στο κέντρο. Φυσιολογικότατο. Βρέθηκα λοιπόν μετά από κάμποση ώρα στο βιβλιοπωλείο του Ιανού με παρέα την ξαδέρφη μου που έψαχνε κάτι βιβλία για μοιρολόγια, κάτι που εγώ τουλάχιστον το βρήκα ανατριχιαστικό. Μόλις βρήκαμε αυτό που ψάχναμε, είχαμε λίγο χρόνο και είπαμε να πάμε να πιούμε ένα καφεδάκι στο καφέ του Ιανού. Όσοι (από τα εκατομμύρια των αναγνωστών) γνωρίζουν τον χώρο ξέρουν πως πρόκειται για ένα συμπαθητικό καφέ, που κατά καιρούς γίνονται και διάφορα ευτράπελα.

Εμείς λοιπόν πέσαμε σε μέρα με ευτράπελα. Ανεβαίνοντας τις σκάλες είδαμε την καφετέρια γεμάτη κόσμο, και τί κόσμο... Τίγκα στους κουλτουριαρέους, με τα μουστάκια τους, με τα μουσάκια τους, με τα κασκόλ τους (παρόλο που είχαν ανοιχτό το καλοριφέρ). Βρήκαμε μια γωνίτσα και κάτσαμε. Αφού παραγγείλαμε, ρωτήσαμε την σερβιτόρα τί γινόταν και μας είπε πως γινόταν μια εκδήλωση για να παρουσιστεί μια όπερα για παιδιά, που την είχε γράψει ένας συγγραφέας ομογενής από τον Καναδά.

Καθήσαμε λοιπόν και περιμέναμε να αρχίσει η εκδήλωση. Το πρώτο περίεργο ήταν πως στον χώρο δεν υπήρχαν καθόλου παιδιά. Μόνο κάποιοι μουσάτοι και κασκολάτοι πενητάρηδες (για να μην πώ εξηντάρηδες) που μόνο παιδιά δεν ήταν. Μπορώ να πώ δε, πως ίσως να ήμουν το μόνο παιδί ανάμεσα σε όλους αυτούς. Αν συγκρίνω βέβαια τις ηλικίες μας, αρχίζω να το πιστεύω κιόλας.

Αρχίζει η εκδήλωση και σαράντα(!) λεπτά μετά αρχίζει να με πιάνει μια νύστα, αφού δεν είχαμε ακούσει ούτε ένα τραγούδι από την παιδική όπερα, μόνο ομιλίες μέχρι εκείνη την ώρα από τον εκπρόσωπο του Δήμου που έγλυφε τους δημιουργούς, από τον συγγραφέα που έγλυφε τον συνθέτη, από τον συνθέτη που συγκινήθηκε από τα λόγια του συγγραφέα κοκ.

Το μόνο που κατάφερε να μου τραβήξει την προσοχή ήταν το πλήθος των κουλτουριάρηδων που μας έκανε να νιώθουμε ότι βαλόμεθα πανταχόθεν από δαύτους. Μάλιστα ένας έσκασε μύτη με διόλου κακόγουστο γκομενάνι (ταγαροφορούσα η κυρία). Είμαι σίγουρος πως για να την πείσει να τα φτιάξουν την έπιασε στο μπλα μπλα, της αφιέρωσε ένα ποίημά του και έγραψε γι αυτήν το πιό όμορφο διήγημά του. Μένουν πλέον μαζί στην γκαρσονιέρα του στα Εξάρχεια λίγο πίσω από την πλατεία. Μπορώ με περισσή ευκολία να το φανταστώ αυτό το σενάριο.

Το μόνο θετικό σ' αυτό το μεσημέρι, ήταν η παρουσία του Ρασούλη στον χώρο, που μάλλον τυχαία ήταν. Καταπληκτικός τύπος, μορφή κανονική. Με την εφημερίδα του τυλιγμένη και βαλμένη στην τσέπη του παλτό του, λίγο μετά την έναρξη της εκδήλωσης έφυγε αξιοπρεπώς. Είναι και κάποιας ηλικίας ο άνθρωπος, δεν άντεξε. Εγώ έμεινα λίγο παραπάνω αλλά δεν άλλαξε κάτι.