Ντάι φορ γιού

Ο δρόμος για τον κινηματογράφο δεν ήταν και τόσο μακρύς και ούτε μας πήρε και τόση πολύ ώρα μέχρι να φτάσουμε. Επειδή είμεθα και Έλληνες, ή θα ενεργούσαμε όπως αυτοί της τελευταίας στιγμής (αγοράζοντας τα εισητήριά μας την ώρα που προβάλονταν τα προσεχώς) ή θα ενεργούσαμε όπως οι υπόλοιποι Έλληνες (αγοράζοντας τα εισητήρια μιάμιση ώρα πρίν και περιμέεεεεενοντας στο φουαγιέ). Εμείς τελικά δεν καθίσαμε στο φουαγιέ, αλλά πήγαμε λίγο πιό δίπλα σε ένα καφέ και τσακίσαμε μια βάφλα.

Η θεία μου δεν ήξερε πως να πιεί το καπουτσίνο της και έτσι αναλώθηκε ο περισσότερος χρόνος μου στο να της λέω πως να βουτήξει το μπισκοτάκι και πώς να ακουμπήσει το κουταλάκι στο πιατάκι του καφέ. Από την άλλη επειδή είχα και μια φοβία μπας και μπαγιατέψει το τσιζκέικ μου άρχισα να το τρώω με περισσή όρεξη. Η βάφλα της ξαδέρφης μου ήταν τόσο λαχταριστή που δεν άντεξα και την τίμησα δεόντως.

Η ταινία αρχίζει και είναι μια ακόμη ελληνική μελοδραματική πλακατζίδικη ταινία. Και ολίγον μελό (προς το τέλος) και ολίγον πορνό (με κάποιες στριπτιτζούδες) και ολίγον γκέι (αφού πουλάει) και ολίγον emo (περσινά ξυνά σταφύλια) και ολίγον μεσόκοπη σαραντάρα (Ελένη Ράντου) που ψάχνει τον έρωτα. Τίποτε το καινούριο δηλαδή. Σε μια ταινία που την παράσταση κλέβουν τα guests (τα πολλά guests είναι η αλήθεια) και η κουφή(!) Μάρθα Καραγιάννη.

Από σενάριο φέξε μου και γλίστρισα και από ερμηνείες ισάξιες με αυτές της Μιμής, λίγο καλύτερες είναι η αλήθεια. Το σινεμά δεν ήταν μούλτιπλεξ αλλά συνοικιακό και αυτό ήταν το ενδιαφέρον της υπόθεσης. Πολλές κυρίες με πέρλες στο λαιμό τους, πολλοί παντρεμένοι με τις γυναίκες τους, και επίσης πολλά παιδιά από τις γύρω γειτονιές (υποθέτω). Τα παιδιά μάλιστα δεν σταμάτησαν να γελούν με την πρωταγωνίστρια για τις ατάκες της και να φωνάζουν. Πρέπει να κατάλαβαν τί ακριβώς έβλεπαν και απ' ότι κατάλαβα, δεν ενθουσιάστηκαν και πολύ.

Είναι πολύ ενδιαφέρον να παρακολουθείς και να παρατηρείς το πώς αντιδρούν τα παιδιά του γυμνασίου στις ταινίες που βλέπουν στο σινεμά. Έχουν ένστικτο και σε περίπτωση που παρακολουθούν μια πατάτα, τότε εκφράζονται χωρίς δεύτερη σκέψη. Ευτυχώς που δεν υπήρχαν στην αίθουσα τίποτα μουσάτοι για να αρχίσουν τα σουουουτ...

Τελικά μάλλον έπρεπε να πάω να δώ "αυτόν που γεννιέται γέρος και πεθαίνει νέος", που λέει και η θεία μου. Αλλά το ένστικτό της μου είπε επίσης: "Εγώ αυτή τη μαλακία δεν την βλέπω..."

Δεν πειράζει θα τη δώ μόνος μου...

ΥΓ. power off the pc and go for ouzo...